Ursus spelaeus



betekenis: "Beer uit de Spelonken"
dieet: bijna geheel herbivoor
grootte: 2 meter lang.
gewicht: tussen de 400 en 700 kilo
tijd: Pleistoceen
locatie: Europa en Klein-AziŽ



De klassieke "Cave Bear", was eerder een enorme herbivoor dan een roofdier.
De Holenbeer is nog zo'n reus uit de ijstijd, rechtopstaand stak hij 3 meter in de hoogte. Hij had een zware schedel met massieve, 10 cm lange hoektanden, toch leefde de beer eerder op een dieet van wortels, knollen en bessen dan van vlees. Zoals bij alle beren waren de voorpoten lang en krachtig en droegen zware klauwen. Mannetjes waren ongeveer twee keer zo zwaar als de wijfjes.
De Holenberen hielden hun winterslapen in de grottenstelsels bij de Alpen. De overwintering was zwaar voor de beren, de duizenden skeletten in de grotten laten zien dat velen de winter niet doorkwamen. Opvallend is dat dit meestal halfvolwassen dieren zijn, waarschijnlijk werden zij in de zomer door de volwassen beren van de beste voedselgebieden verdreven, en konden zodoende niet genoeg vet aanmaken voor de winter.
Zoals bij de meeste grote dieren uit de ijstijd zullen de prehistorische mensen de beren liever geschilderd dan bejaagd hebben. De Neanderthalers lijken de Holenbeer als een god te hebben beschouwd (Wat aanleiding was voor het boek "Tribe of the Cavebear".) en zullen riten hebben uitgevoerd met de botten. Het is vooralsnog onwaarschijnlijk dat de Neanderthalers of de moderne mensen op Holenberen hebben gejaagd, ze kunnen de botten ook gewoon in de grotten gevonden hebben. Het uitsterven van de Holenbeer is net als bij de mammoet veroorzaakt door het abrupt aflopen van de ijstijd.

© J.Kielen